José Ortega y Gasset’in dokunulan beden ve dokunan bedenini anımsayarak kendi/öteki(+lik) fikrinin ufkunu duyumsamaya davet ediyor bu şiir bizleri. Peki ama, “(B)en”, mesafeyi alabildiğine engince hiçleyişiyle öteyi görünebilir kıldığı bir alanı tasarlamaya kadirse, şiirdeki hâliyle elvedadan merhabaya evrilen bir ölüm, tercüman olabilir mi “(B)en’in (b)en-ötekisi”ne?

 

BENİ ÖLÜM DOĞURDU

elveda

yanıyorsun

cayır cayır

öteki yüzünü bul bana

çok derinler-in-de

                            –inde–

sakladığın

öldürmeliyim onu,

kıpkırmızı bir denizde

kavur kavur

yitirmeliyim

ötekini göster onlara

on

       lar

               d

                     a

                           n  damıtılmış

bulmama az kala

aralarda

dışım içime taşmakta

varlık avucunda ölümün dizlerine

uzanıp

ağıtlar yakmalıyım

(doğumlara)

ötesini anlatacağım sana

peşimizi bırakmalı

rûyalar

öğreneceksin ölmeyi

beklemeli

aradığım

çoklaştığımız dehlizleri

koparacağım

dişlerimle teker teke tek

doğuma şafak kala

sönmek üzeresin

ben benden ayrıldım

Merhaba!