Orta yaşlı entelektüel Alexander bir yaz akşamı İsveç’in tenha bir kırsal bölgesinde yer alan evinde ailesi ve arkadaşlarıyla doğum gününü kutlamaktadır. Bu sırada nükleer çatışma çıktığını duyuran televizyon haberini görürler. Televizyon kapatılır, sessizlik çöker, ardından isteri ve endişe krizi başlar. Alexander akılcılığını bir kenara bırakarak dua etmeye koyulur, savaşın sesleri işitilmeye başladıkça kıyamete dair batıl inanç geliştirir ve Tanrı’yla bir anlaşma yapar. Dünya’nın sona ermemesine karşılık dilinden ve dünyevi olan her şeyden feragat edecektir.

Kurban’daki nihai son fikri pek çok açıdan elle tutulacak denli somuttur. Tarkovski’ye filmin çekimleri sırasında son evre kanser teşhisi konmuş, dahası film Çernobil Faciası’ndan sadece haftalar sonra gösterime girmiştir. Kendi sonunun yakınlığı ve bunun son filmi olduğunun farkındalığının yanı sıra nükleer bir Üçüncü Dünya Savaşı da soyut bir düşünce, uzak bir ihtimal değildir artık.

Yönetmen filmini “umut ve güvenle” oğluna ithaf etmiştir. Film çaresizlik ile umut arasındaki ince bir hatta ilerlese de Andrey Tarkovski bu son filminin sinema tarihine geçen final sahnesini umudun notasıyla bitirir.