Kendi hâlinde, sıradan, Travis Bickle gibi üzücü biçimde yalnız bir hayat süren, kırklı yaşlarındaki Harry Caul, gizli telefon dinlemede uzmanlaşmış bir gözetim uzmanıdır. Harry elde ettiği kayıtların müşterileri tarafından nasıl kullanıldığının kendisini ilgilendirmediğini dile getirse de gerek Katolik inancı gerekse üç kişinin ölümü ile sonuçlanmış eski bir işi nedeniyle içten içe suçluluk duygusu beslemektedir. Bir gün, kimliği belirsiz bir işveren onu ve ekibini, meydanda yürüyen bir çifti dinlemesi için tutar. Harry, çiftin konuşmalarını meydanın gürültüsünden ustalıkla yalıtarak kaydeder. Ne var ki bu konuşmada geçen bir cümle, işverenin çifti öldürme riskine işaret etmektedir. Vicdanı bir cinayetin daha ağırlığını kaldıramayacak olan Harry elde ettiği kaydı gizemli işverenine teslim etmek konusunda tereddüde düşer.

Richard Nixon’ın Amerikan başkanlığını bitiren, delillerin gizli ses kayıtlarını da içerdiği Watergate Skandalı’nın hemen öncesinde çekilen film Nixon’ın görevden ayrılmasından birkaç ay önce gösterime girdiğinden, Watergate, filmin alımlanmasında belirleyici olmuştur.

Başlıca ilham kaynaklarından biri Antonioni’nin Blow-Up’ı (1966) olan filmin telefoto ile çekilmiş görüntülerden oluşan açılış sekansı Hitchcock’un Arka Pencere’sinin (1954) açılış sekansını anımsatır. Filmin, Başkalarının Hayatları’ndaki (2006) Doğu Alman ajanına ilham olduğunu hayal etmek güç değil.
Ses mühendisi Walter Murch, filme ruhunu üfleyen isim. Kamera, seyirci de Harry’yi gözetliyormuş gibi bazen gözetim kamerası gibi hareket etse de gerçekliğin kurulmasında sesin oynadığı rol büyüktür.

Biletler mobilet üzerinden alınabilir.

* Biletlerde koltuk numarası yoktur.
** Gösterim başladıktan sonra salona seyirci alınmamaktadır.