Bir göktaşından kaldığına inanılan kalıntıların bulunduğu, fizik yasalarının geçerli olmadığı, tanımlanamayan ve tekinsiz görünen bir alan olan Bölge içinde insanlara rehberlik edenlere “iz sürücü” deniyordur. Bölge’nin kalbinde, oraya giren herkesin dileklerinin gerçekleşeceği söylenen bir oda olduğu düşünülmektedir. Fakat bu yabancı, gizemli ve inanışa göre “mucizevi” yere girişler devlet tarafından yasaklanmıştır ve iz sürücüler yakalanmaları halinde uzun yıllar hapse mahkûm edilmektedir. İz sürücülerden biri yıllarca hapis yattıktan sonra henüz eve dönmüştür ve karısının kaygılarına rağmen özel bir bağı olduğu anlaşılan Bölge’ye gitmek üzere Yazar ve Profesör’e rehberlik etmeyi kabul eder.

İnsanın derinliklerine doğru bir yolculuğa dönüşecek İz Sürücü, Tarkovski’nin sakin ve şiirsel diliyle çok katmanlı insan varoluşuna dair güçlü bir sorgulama. Yer yer sepya yer yer renkli olan filmde her kare bir fotoğraf sanatçısının elinden çıkmışçasına büyüler. Seyirciyi neredeyse hipnotize eden uzun, sakin planlar ve yavaş oyunculuklarla; sadece sözcüklerle değil sessizlikleriyle de zamanın durağanmış gibi gözüken bu akışında karakterler, aslında derin bir devinim içindedirler.