István Szabó, Mephisto (1981), Albay Redl (Oberst Redl, 1985) ve Hanussen (1988) gibi ana akım sinemaya daha yakın duran ve uluslararası arenada oldukça ses getiren filmleri ile kendi jenerasyonunun en popüler yönetmenlerinden biri kabul edilir. İkinci filmi olmasına rağmen usta yönetmenleri aratmayacak denli iyi bir rejiye sahip olan Baba ise yaratıcı ve incelikli senaryosu ile kendisinden sonra gelen ve benzer temalara değinen pek çok genç yönetmene yol göstermiş modern bir klasiktir.

Uluslararası festivallerde kazandığı ödüller ile dikkatleri üzerine çeken Baba, bir toplumun savaş sonrası panoramasını İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminden hemen sonra babasını kaybeden bir çocuğun büyüme hikâyesi üzerinden resmeder. Babasının yokluğuna onu çeşitli durumlarda kahraman olarak hayal ederek alışmaya çalışan Tako’nun hikâyesi, Szabó’nun izleyicinin gözüne sokmadan aktardığı imgeler ve durumlar aracılığı ile babasız büyümüş bir nesilden, önünü göremeyen gençlerden ve acısını içine gömmüş kadınlardan ibaret bir toplumun ruh halini tasvir eder.

1967 yılında Locarno Film Festivali’nde Jüri Özel Ödülü kazanan ve István Szabó’nun kariyerinin en iyi işlerinden biri olan Baba, uzun süre akıldan çıkmayacak sahneleri ile açılışından kapanış jeneriğine kadar buruk bir gülümseme eşliğinde izlenen çok özel bir deneyim vadediyor.