Andrey Rublev, 15. yüzyılın başlarında kıtlıklar, savaşlar ve iç çekişmeler arasında zanaatını icra etmeye çalışan bir ikon ressamıdır. İlk başlarda insanlığın kötülüğü aşma gücüne inanan Andrey, kanlı saldırılara tanıklık ettikten sonra insanlığa inancını yitirerek sessizlik yemini eder, konuşmayı ve resim yapmayı tamamen bırakır. Ta ki uzun yıllar sonra genç bir çan yapımcısının sarsılmaz inancına ve kararlılığına tanık olana dek. Ressamın kendisinin bir ikona dönüştüğü bu 183 dakikalık siyah beyaz filmde çok az karakter tanımlanır, çok az şey olur ve olanlar da doğrusal bir zaman çizgisi izlemez. Rublev’in bir kahramanlığını, hatta resim yaptığını dahi görmeyiz. Tüm bunlarla birlikte Andrey Rublev “sinemada aşkınlığa en yakın film”dir.

Rublev’i baskıcı bir rejim ve vahşi bir düzende sanatsal özgürlüğün temsili olarak sunan Tarkovski de Kruşçev sonrası dönemde yoğunlaşan baskılara karşı kendi mücadelesini vermekteydi. Filmdeki Hristiyan maneviyatı Sovyet makamlarını kızdırırken Rusya’nın vahşi tasvirleri de milliyetçilerin tepkisini çekmiş, filmin gösterimlerine uzun dönem ket vurulmuştur. Film, 1969 yılında Cannes Film Festivali’nde FIPRESCI ödülünü kazanması sonrası, yani çekildikten üç yıl sonra ancak vizyona girebilmiştir.